Remember who you are

Dreams are made to play the game of free choice.

2012-01-25T04:59:00.000-08:00

Dromen zijn ons instrument om het spel van vrije keuze te spelen. Stel je voor dat ons Aards leven één groot Spel is, waar slechts één regel geldt : 'De wet van Vrije Keuze'. Hoe speel je dan het Grote Spel, dat Aarde noemt? Je hebt een droom nodig , een droom of missie die zin geeft aan je Aardse leven. En vol goesting plan je de reis naar de Aarde om het Grote Spel te gaan spelen. We kiezen daarvoor de juiste habitat (lees : familie) uit, die je zal helpen om die droom te verwezenlijken. Je hebt alles bij je om die droom waar te maken, om je missie in de wereld te zetten.

Alleen ... eens je door het geboortekanaal gewrongen bent, ben je die droom helemaal vergeten, weet je niet meer waarom je 'in godsnaam' naar de Aarde gekomen bent. Ik herinner me dat ik toen ik ongeveer 6 was in de keuken aan de afwasbak mijn handen drogend, me afvroeg 'wat kom ik hier in 's hemelsnaam doen?'.
En gelukkig zijn je familieleden daar dan, die alles doen wat mogelijk is, opdat jij je droom weer gaat herinneren. En ze doen dat goed, doch niet altijd op de manier zoals jij dat wel zou willen.

Ze gaan bv heel veel oorverdovende ruzie maken zodat jij kan gaan hunkeren naar een beetje 'vrede' in huis.
Of ze gaan je beliegen en bedriegen zodat jij gaat verlangen naar 'waarheid'.
Of er zijn grote geldproblemen zodat jij kan ontdekken wat echt 'waarde' heeft in het leven.
Of ze gaan je mishandelen zodat je hunkert naar 'respect' krijgen en geven.

Een missie wordt niet uitgedrukt in 'ik word dokter, advocaat, arbeider, coach, therapeut, bediende, zeeman, piloot, of .... (vul je eigen beroep in)'. Een droom heeft de kwaliteit van een waarde. En die uiterst belangrijke waarde voor jou, kan je in veel verschillende vormen gieten. En het hoeft ook niet altijd in de vorm van je beroep te zijn ... en het is natuurlijk leuk als je kan zeggen:'ik heb van mijn hobby mijn beroep gemaakt'.

Op de praktijk komen er nog al eens cliënten binnen met de opmerking 'Ik heb geen idee wat ik hier kom doen, ik heb een leuke baan maar die geeft me niet de voldoening die ik zoek'. Herkenbaar ? Hiervoor heb ik een korte workshop bedacht 'Empower yourself! , die je een richtingwijzer kan zijn om je volgende stap te zetten naar meer voldoening in je leven.

En dat past dan weer mooi in mijn missie 'Vrede en vrijheid brengen in de wereld'. Als je dichter bij je droom of missie komt dan ervaar je meer innerlijke vrede en vrijheid. Je bent van harte welkom op 18 februari 2012. Voor de praktische info bezoek je even de agenda.

Van harte,
Frieda

2012

2012-01-02T06:40:00.000-08:00

Ja, 2012 is gestart. Al jaren kijken we uit naar het jaar 2012. Wat staat er ons te gebeuren? Is het echt het einde der tijden zoals in sommige oude culturen wordt gezegd? Of is het net een nieuw begin?

Als ik om me heen kijk dan zie ik een zieke maatschappij. Kijk even naar de politiek. We hebben zelfs meer dan 500 dagen gewacht op een regering tot ze de moed vonden om naar elkaar te luisteren en de strijdbijlen te begraven. Op gezondheidsvlak stel ik vast dat kanker en andere ziekten zeer hoge toppen scheren. De strijd tegen borstkanker wordt zo groot dat de cijfers mee de hoogte in schieten. "Energy flows where the intention goes." We wachten op antwoorden van anderen terwijl de antwoorden binnenin onszelf zitten.
Ik zie ook een maatschappij die gebaseerd is op angst en een slachtoffergevoel, het gevoel van 'ik kan het niet alleen' en daardoor geven we de verantwoordelijkheid af aan anderen: aan politici die regels moeten dicteren, aan dokters die zeggen hoe je kan genezen met medicatie of met het wegsnijden van het probleem, aan partners of ouders die zeggen wat je moet doen, aan bankiers die zeggen hoe je geld moet beleggen, aan kinderen die te snel volwassen moeten worden, ...

Wat als ... we opnieuw vertrouwen zouden krijgen in onszelf en in de anderen. als we ervan uit zouden kunnen gaan dat iedereen ter goeder trouw is en dat ieder handelt naar zijn eigen best vermogen. En dat we de tijd zouden nemen om naar elkaar te luisteren, écht te luisteren zonder te oordelen. Iedereen voelt verdriet, kwaadheid, teleurstelling, frustratie, medelijden, pijn, jaloezie, nijd ... maar ook liefde, genegenheid, koestering, warmte, troost, aandacht ...
Luisteren zonder te oordelen is niet makkelijk, het vraagt dat je zelf naar je eigen voelen durft te voelen en te kijken en los te laten.
Luisteren naar de ander kan je pas als je leert luisteren naar jezelf. Welke pijn komt er naar boven als je ruzie hebt met iemand anders. Wordt je werkelijk pijn gedaan of komt er een oude pijn naar boven. Durf eerlijk te zijn met je zelf. Oude pijn heb je los te laten, die dient tot niets meer. Heb je nog ergens 'het spijt me' te zeggen, doe dat dan en anders vergeef je zelf dat je in een ongezonde situatie bent terecht gekomen.

Voor mij betekent 2012 een verlangen en een weg naar 'Vrede, ik ben ervan overtuigd dat al de onvrede in ons leven zich ook binnenin onszelf afspeelt. Vanuit mijn kennis van familiesystemen is dat niet zo verwonderlijk. Vrede vind je als je je eigen plek hebt gevonden binnen je familiesysteem, zolang er verstrikkingen zitten in het systeem, wordt je daar mee geconfronteerd in jouw leven.
Het is tijd om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor ons leven, er is geen toeval in het leven, we creëren alles zelf (ook de negatieve dingen). Ga eerlijk bij jezelf na wat gemaakt heeft dat je negatieve dingen in je leven hebt binnengehaald. En het leuke is, je kan alles veranderen en dat vraagt 'Moed'. Wanneer je positieve dingen in je leven wil binnenhalen dan moet je misschien hier en daar een deur dicht doen. En weet, als je één deur dicht doet, gaat er ergens anders een andere deur open.

Mijn diepe wens is dat iedereen zijn/haar eigen plek mag vinden en vrede in zijn/haar hart mag ontmoeten. Als iedereen dat voor zichzelf mag vinden, dan ben ik ervan overtuigd dat wereldvrede haalbaar is.

2012
Eindtijd profetie
Oorlog wordt vrede
Innerlijk gevecht stoppen vraagt
Moed.

Mijn nieuwjaarselfje spreekt van 'Moed' hebben, het vraagt moed om diep in jezelf te gaan kijken en het is zo verhelderend en helend als je het aandurft.

Van harte een vredevol 2012
Frieda

Wat weten we eigenlijk van elkaar ?

2011-12-15T08:56:00.000-08:00

Challenge Day.
Deze week kwam ik in de ban van 'Challenge Day' een concept dat al 20jaar draait in Amerika om tieners meer begrip en respect voor elkaar te laten krijgen en het pestgedrag aan te pakken op school.
Vorig jaar heeft Nederland het aangedurfd om dit concept in te voeren in enkele middelbare scholen en de KRO maakte er een prachtige documentaire van. Je kan al de afleveringen op het internet bekijken op de Amerikaanse website. In Nederland noemt het 'Over de Streep'.
De leerlingen worden naar een sporthal gebracht waar ze ondergedompeld worden in spelletjes om elkaar beter te leren kennen, in kleine groepjes onder begeleiding van een volwassene worden ze uitgenodigd om de volgende zin te vervolledigen : 'Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ...' de sfeer is dan al zo intiem geworden dat de jongeren zich durven uitspreken hoe moeilijk het thuis wel is, of dat één van de ouders kanker heeft gekregen, of hoe het is om een broer in de gevangenis te hebben, of hoe het is om gepest te worden op school, of hoe het is om voortdurend de zorg van jongere zusjes op je te nemen, hoe het is om geadopteerd te zijn, of hoe het is je vader helemaal niet te kennen, of ... vul zelf maar in.
De begeleiders uit Amerika tonen zichzelf, heel kwetsbaar, hoe zij het deden op school, of ze gepest werd, of hij aan drugs verslaafd was, of dat er schijnbaar niets aan de hand was maar diep van binnen zich alleen en verlaten had gevoeld.
En dan komt het 'moment suprême' de 'cross the line' of in het Nederlands 'Over de streep' De deelnemers krijgen een reeks vragen voorgeschoteld, waar als ze 'ja' antwoorden op de vraag ze de streep over moeten stappen en daarmee tonen ze hun kwetsbaarheid en laten ze zien wie ze echt zijn.
Al onze ervaringen en tegenslagen hebben gemaakt wie wij nu zijn.

Het deed mij stilstaan bij mijn eigen jeugd. Als je me 20j geleden gekend had, dan zou ik je gezegd hebben dat ik een fijne jeugd heb gehad, ik was eigenlijk nooit thuis. Mijn hobby's waren mijn leven : 2x per week turnles en op zondag kunstturnen, 2x per week naar de notenleer en nog een les klarinet, daarnaast had ik nog een training in het trommelkorps waar ik xylofoon speelde. Hoe het allemaal paste is best een wonder, wat dat was nog niet alles, de basketbaltraining 1x per week + de matchen op zondag en voor de gezelligheid ging ik op zaterdag naar het jeugd Rode Kruis, een alternatieve jeugdbeweging. Nu, 20 j later zie dat ik weg wilde uit een voor mij onveilige omgeving. Als ik thuis was, dook ik in mijn stapels boeken en verdween ik in de verhalen.

Terug naar Challenge Day. De deelnemers worden gevraagd om over de streep te stappen als
- je uit een arm gezin kwam of als je ooit hulp nodig had om onderdak te vinden of om eten te kopen
- je uit een gezin komt waar alcohol of drugs ooit een probleem was
- er ooit in je gezin iemand met zichtbare of onzichtbare handicap was of een levensbedreigende ziekte had
- je ooit met geweld hebt moeten leven in je gezin of in je naaste omgeving
- je op regelmatige basis gekleineerd of uitgescholden werd
- je op school ooit alleen of bang bent geweest
- je door iemand op school werd gekleineerd of uitgescholden
- één of beide van je ouders overleden zijn
- iemand uit jouw omgeving ooit een poging tot of zelfmoord heeft gepleegd of er zelf heeft aan gedacht
en de laatste vraag is steeds, stap over de streep als je ooit kind bent geweest.

De deelnemers zijn tieners en je zal verbaasd zijn als je ziet hoeveel kinderen over de streep stappen. Zij zijn zelf ook verbaasd en voelen dat ze niet alleen zijn met de ervaringen die zij hebben in hun leven. Deze Challenge Day opende de ogen van alle deelnemers, iedereen kreeg meer begrip en respect voor elkaar, het pesten op school verminderde drastisch omdat de tieners elkaar beter kenden.
Ik heb ook één aflevering samen gekeken met mijn zoon van 11j. Hij kreeg net als ik tranen in zijn ogen. Toen de vraag kwam of iemand zich ooit alleen had gevoeld op school, zei hij 'nu moet ik ook oversteken, mama'. Ik zag ook zijn medeleven groeien met al die tieners die moeilijke dingen hebben meegemaakt.

Als je bovenstaande vragen ziet, hoe vaak zou jij oversteken ?
Mijn antwoord : 6/10
Al die ervaringen hebben me gemaakt wie ik nu ben, vooral die moeilijke ervaringen hebben me er toe aangezet om antwoorden te zoeken en mijn weg in het leven te vinden. Het is vaak een rollercoaster geweest. Er is geen toeval in het leven, het leven geeft je net die ervaringen die je nodig hebt om te groeien als mens en als ziel.
Mocht je de weg nog een beetje kwijt zijn, ben je van harte welkom in mijn praktijk.

Van harte,
Frieda

PS : klik op 'Challenge Day' en je komt terecht op de Amerikaanse website waar je de 6 afleveringen kan bekijken

Wat we denken is altijd juist !

2011-11-10T03:15:00.000-08:00

Onze overtuigingen bepalen wat er in ons leven gebeurd. Wat doet deze stelling met jou ? Klopt het voor jou of voel je weerstand komen ? En allebei de mogelijkheden zijn natuurlijk goed. We hebben bewuste overtuigingen, dat zijn diegene waar je bewust naar leeft en die je bewust hebt gekozen, zoals bijvoorbeeld : 'ik hou ook rekening met mezelf' ipv 'ik cijfer mezelf weg voor anderen'. En ... we hebben ook allemaal onbewuste overtuigingen. Dat zijn overtuigingen die we meekregen vanuit het gezin waarin je opgroeide, vanuit je opvoeding, vanuit een bepaalde geloofsovertuiging, vanuit soms traumatische ervaringen in je jeugd. Heel wat van deze onbewuste overtuigingen heb je opgepikt voor de leeftijd van 7 jaar. In die eerste 7 jaren leven we eigenlijk nog in een sfeer van 'wij' er is nog niet echt een bewuste 'ik' aanwezig. De overtuigingen van je ouders en je andere 'opvoeders' lijken dan ook de jouwe te zijn. Als één van je ouders dacht dat hij of zij niets waard was, dan is de kans groot dat je dat ook over jezelf denkt. Je ontwikkelt dan vanzelf een minderwaardigheidsgevoel. Klinkt logisch. Dus als jij denkt dat je niets waard bent, dan is dat zo en dan zal je buitenwereld zich ook zo voordoen. De mensen die in jouw omgeving zullen komen, zullen jou effectief tonen dat jij niets waard bent, ze zullen jou negeren of wellicht beledigen of jouw goedheid misbruiken. En het tegenovergestelde is ook waar, als jij jezelf naar waarde schat en je zelf aldus respecteert, dan zal jouw omgeving dat ook tonen. Je wordt met respect behandeld, je wordt gezien, je mening zal gevraagd worden en er wordt rekening gehouden met jou. Wanneer je die overtuiging gaat veranderen ga je zien dat bepaalde mensen uit je omgeving zullen verdwijnen en dat er andere mensen zullen opduiken.
Hoe ontdek je nu die onbewuste overtuigingen ? Kijk eens naar de laatste dagen en observeer objectief wat er gebeurde. Werd je de afgelopen dagen bv genegeerd door verschillende mensen, ga dan eens na wie er in je familie ook genegeerd werd. Oh ja, je herkent het bv bij je moeder, dan krijg je het mooie 'aha' effect en kan je deze overtuiging beginnen loslaten. Ze hoort eigenlijk niet bij jou. Op een diepere laag kan je jezelf ook afvragen welk deel van jezelf dat jij op dit moment negeert. Negeer je al een hele tijd je creatieve kant, die alsmaar luider roept maar waar je maar geen tijd voor kan vinden ? Of is het iets anders ? Luister eens naar je innerlijke stem, dat kleine stemmetje dat net die woorden fluistert, die jij nog steeds negeert.
Lees beslist ook nog de vorige blog 'Overtuigingen bepalen of we gezond zijn of ziek worden'.
Van harte,
Frieda

Overtuigingen bepalen of we gezond zijn of ziek worden.

2011-10-13T02:49:00.000-07:00

Op 17 september, ongeveer een maand geleden, ontmoette ik Bruce Lipton in zijn workshop 'The biology of belief'. Bruce Lipton is een celbioloog, die 10 jaar lang studenten in de geneeskunde doceerde over de cellen van ons lichaam, tot hij merkte dat wat hij die studenten leerde, niet correct was. Alles was immers opgebouwd rond een dogma, dat het lichaam wordt bestuurd door ons DNA. Een dogma is enkel een aanname, een idee en dat idee uit 1953 werd nooit getest, iedereen nam dit zomaar voor waarheid aan. Het lichaam werd aanzien als een machine. De wetenschap had al wat niet zichtbaar was, verworpen. De idee dat we slechts een biochemische machine zijn dat bestuurt wordt door het DNA maakt ons slachtoffer van onze genen (ons DNA) en een slachtoffer hoeft geen verantwoordelijkheid te nemen voor zichzelf. Die verantwoordelijkheid geven we weg aan dokters, die zouden moeten weten hoe je die biochemische machine weer herstelt. Gelukkig hebben we ondertussen al een hele reeks dokters, die hun patiënten niet uitsluitend als een machine bekijken.
Sinds 1925 is er zoiets als 'Quantum mechanics' die zegt dat het universum bestaat uit energie, voorheen ging iedereen verder op het standpunt van Newton, die zei dat het universum bestaat uit materie. Materie is dus energie, alles is energie en interfereert met alles in het 'Veld'.
Ons lichaam is een gemeenschap van cc 50 triljoen cellen en één cel is eigenlijk een miniatuur mensje. Het is onze 'mind' die onze cellen dirigeert. Als jouw 'mind' denkt dat het niet kan genezen dan zal het lichaam niet genezen. In slechts 5% is het mogelijk dat je defecte cellen hebt, alle andere ziekten ontstaan uit verkeerde overtuigingen. Straffe uitspraak ? En het is hoog tijd dat we dat pad maar eens gaan volgen. Onder het motto 'baat het niet, schaadt het niet', kan iedereen zijn eigen overtuigingen onder de loep nemen en kijken of hij die kan veranderen en dan vaststellen of het beter met hem/haar gaat. Toch ?
Bruce Lipton legt het uit als volgt : als je cellen bekijkt, doe je dat in een petrischaaltje onder een microscoop en als die cellen in een goede omgeving, lees gezonde vloeistof zitten dan gaat het goed met die cellen, vervang je de gezonde vloeistof in een, zeg maar, giftige vloeistof, dan gaat het slecht met die cellen. Logisch. En als je nu je eigen lichaam bekijkt als een petrischaal vol fantastische cellen, dan zullen je cellen floreren als ze in een gezonde omgeving functioneren en dan zullen je cellen ziek worden als ze in een voor jou ongezonde omgeving zitten. Ook logisch, toch ?
Ik geef je graag een voorbeeldje, in 2008 ging ik een relatie aan met een zeer dominante manipulerende man, mijn gevoelige aard had het daar zeer moeilijk mee en mijn lichaam produceerde asap een gezwel in mijn rechterborst van cc 2cm lang. Toch lichtjes in paniek heb ik een mammografie laten maken, die dokter was bijzonder vriendelijk, het gezwel zat netjes ingekapseld en adviseerde me het gewoon zo te laten en na 1j terug te komen om te zien hoe het gezwel evolueerde. Na 10 maanden hield ik de relatie voor bekeken. In die tijd vroeg het gezwel heel vaak mijn aandacht, was eigenlijk altijd aanwezig. Nu 3 jaar later is het gezwel helemaal verdwenen, in de afgelopen jaren vroeg het steeds minder aandacht en verdween het letterlijk naar de achtergrond terwijl bij de ontdekking het gezwel helemaal aan de oppervlakte zat.
Zou het kunnen dat het gezwel vanzelf verdween toen ik uit een voor mij slechte relatie stapte ? Het is in ieder geval mijn overtuiging.
Volgens Bruce Lipton leert een klassiek geschoolde dokter om ervoor te zorgen dat zijn patiënt zijn huidige levensstijl kan behouden door het voorschrijven van symptoom onderdrukkende medicijnen en het neutraliseren van de ziekte. Hmm, dat is eigenlijk zoiets als het afplakken van een alarmlichtje op het dashboard van je auto. Zolang je het alarm niet ziet, is er niets aan de hand. Of toch wel ?
Onze overtuigingen bepalen of we gezond zijn of niet.
Bruce Lipton heeft dit alles bijzonder mooi uiteengezet op een wetenschappelijk begrijpbare manier. Hij schreef hierover een boek : 'De biologie van de overtuiging' ISBN 9020284517. Mag het ook jou inspireren.
Van harte,
Frieda

Wat niet weet, wel degelijk deert ...

2011-08-23T06:48:00.000-07:00

Het spreekwoord luidt natuurlijk 'wat niet weet, niet deert" Op wikipedia vind je als verklaring : "soms is het maar beter mensen het slechte nieuws niet te vertellen".
Hoe komt het toch dat we geneigd zijn om het slechte nieuws niet te vertellen ? Heel vaak zwijgen we om de andere niet te kwetsen. Hoeveel waardevolle momenten gaan dan verloren ? Ik hoorde onlangs nog een verhaal waarin een man zijn vrouw verzweeg dat ze stervende was, dat had hij nl van de dokters vernomen. En zijn vrouw wist intuïtief dat haar laatste dagen waren aangebroken en zweeg ook tegen haar man tot de laatste uren aanbraken en bleek dat ze elkaar niet wilden kwetsen. Hoe zou het verhaal gegaan zijn als ze wel over de dood hadden kunnen spreken en over de tijd die ze nog samen hadden en over de emoties die ermee gepaard gaan.

De dood is nog steeds een taboe.

Toon Hermans schreef over de dood een heel bijzonder tekst :
Hoe wij het leven ervaren is sterk afhankelijk van hoe wij de dood interpreteren. Zien we de dood voortdurend als iets schrikbarends, dan kan er van gelukkig leven geen sprake zijn.
Wij moeten dus in het reine zien te komen met de gedachte aan de dood.
Eerst als wij het afscheid van het aardse hebben leren zien als de afsluiting van een fase – als de natuurlijke overgang naar bovennatuurlijk leven – eerst als wij dit mysterie kunnen aanvaarden , komt er rust in ons innerlijk en blijken wij in staat het leven te leven als een part van “het geheel”, ongehinderd door het angstige vooruitzicht van een zinloos einde.
We zetten de dood op een zijspoor, omdat we niet weten wat er komt, maken drukke plannen voor ons leven, hoewel over de toekomst van dat leven even weinig te zeggen valt.

Toon Hermans wist duidelijk waarover hij sprak, als je weet wat er na de dood of na het leven komt, dan hoef je er niet bang voor te zijn. Ik heb deze tekst gebruikt op de begrafenis van mijn vader in 1998. Hij was niet meer bang na zijn bijna-dood-ervaring en ik heb dan ook op een mooie manier afscheid van hem kunnen nemen.

"Wat niet weet, niet deert"... wat je niet weet heeft wel degelijk een impact op iedereen die erbij betrokken is. In het werken met familiesystemen is het mij heel duidelijk dat iemand die bewust of onbewust verzwegen wordt een duidelijke impact heeft op alle leden van dat familiesysteem.
Ik denk hier dan aan bv miskramen.In onze westerse wereld wordt er niet gerouwd om een niet geboren doch verwacht kindje. Een miskraam wordt heel vaak afgedaan als een probleem van de natuur en dat is het natuurlijk ook. En wat men vaak niet weet is dat in zo'n afgebroken zwangerschap ook een zieltje geweest is dat door middel van de bevruchting zijn plekje heeft verworven in het familiesysteem. Als om dit sterven gerouwd wordt, een naam gegeven wordt, dan heeft die ziel een plek gekregen, zoniet valt er een open plek in het systeem waardoor er bij de andere familieleden verwarring ontstaat om de eigen plek.

In sommige gevallen wordt er ook voor gekozen om een zwangerschap heel bewust af te breken, wat we dan abortus noemen ofwel het voortijdig afbreken van een zwangerschap door (medisch) ingrijpen. Ook hier geldt dat het nodig is dat het zieltje zijn plek krijgt in het gezin en in het grotere familiesysteem. Heel vaak zijn bij een abortus ook nog 'zware' gevoelens betrokken, schuld en schaamte zijn niet ver weg en ze dienen vooralsnog weggestopt te worden. Voor kinderen die na een 'onverwerkte' en 'verzwegen' abortus geboren worden ontstaat er weer een lege plek die iemand dient in te vullen waardoor deze kinderen niet hun eigen plek kunnen innemen. In het gezin en de familie kunnen er dan spanningen zijn die geen zichtbare reden hebben.

Ook familieleden die kiezen voor een zelf gekozen dood worden vaak genegeerd of doodgezwegen door de familie. Er wordt dan verteld dat een grootvader bv uitgegleden is en onder een tram viel terwijl het eigenlijk om een zelf gekozen dood ging. Het verzwijgen heeft een impact op de toekomstige generaties. 'Het geheim' blijft dan in de familie hangen als een "Zwaard van Damocles", vroeg of laat komt het geheim boven water met alle gevolgen vandien.

Ik pleit hier graag voor openheid, om vooral ook de moeilijke dingen te zeggen. Het is hoog tijd dat we leren die moeilijke dingen te verwerken ipv ze in potje te steken met een goed gesloten dekseltje. Onze voorouders waren vooral bezig met overleven en hadden niet de tijd noch de mogelijkheden die wij nu hebben om die moeilijke dingen in een mensenleven te verwerken. En al wat zij niet verwerkt hebben, zit als blokkaden in onze lichaamscellen opgeslagen. Gelukkig hebben we nu fantastische technieken ter beschikking, één daarvan is de techniek van familieopstellingen waarin iedereen zijn eigen plek kan terugvinden.
De tijd is nu.

Van harte,
Frieda

Over vakantie, bezinnen en zomertips

2011-06-28T01:40:00.000-07:00

De vakantie staat weer voor de deur, tijd voor ontspanning en voor al die dingen die in de loop van het jaar een beetje achter bleven en uitgesteld werden. Hier in huis zijn er ook nog een paar klusjes te doen en het terras dient nu echt wel vernieuwd te worden. De plannen zijn gemaakt, de opdrachten uitbesteedt, de uitvoering is voor deze zomer.
Vakantietijd is ook een tijd om even bij jezelf stil te staan. Even een moment of enkele momenten van bezinning te nemen. Volgens "Van Dale" Woordenboek heeft 'bezinnen' de volgende betekenissen:

Betekenis 1 nadenken: bezint eer gij begint

Wat een mooi spreekwoord, we gebruiken het meestal achteraf... toch? Hoe zou het zijn om deze zomer even tijd te nemen om te bezinnen vooraleer we beginnen? Wat zijn je plannen voor het najaar? Wat wil je graag realiseren dit jaar, volgend jaar, binnen 3 jaar? Waar droom je van?
Een nieuwe thuis, een ecologische auto, een passie voor je job, je zielemaatje vinden, een bewustzijnsverruimende cursus volgen, iets nieuws leren, een boek schrijven,... het kan van alles zijn, zet je droom alvast om in de materie.

Zomertip : als je je plannen bedacht hebt, maak dan een vision board voor jezelf. Een vision board is een collage met beelden of foto's en tekst, die jouw dromen in beeld brengen. Je haalt de beelden uit tijdschriften of van het internet. Er zijn ook online programma's waarmee je digitaal een vision board kan maken, kijk eens op volgende website: www.visionboardsite.com

Betekenis 2 zich ~ iets overdenken
Neem ook even de tijd om je 'happinez' gehalte even onder het vergrootglas te leggen. Ben je nog gelukkig in je werk, in je relatie, in je vriendenkring? Gaat alles goed met je familie en je kinderen? Als iets niet (meer) werkt, heb je zelf iets te veranderen. Heb je duidelijkere grenzen te zetten, betere afspraken te maken met jezelf en met anderen? Doe dat dan. Laat jouw geluk niet afhangen van een ander.

Zomertip : maak een lijstje met 2 kolommen : eentje met "tevreden" waar je alle dingen noteert waarmee je tevreden bent en eentje met "vervelend" waar je alle dingen onder plaats die voor verbetering vatbaar zijn. Je kan over de volgende categorieën nadenken: relatie, gezin, werk, hobby, vrienden. Bekijk dan de kolom 'vervelend' en beslis of je er zelfs iets aan kan veranderen, zo ja doe dat dan zodat het in de eerste kolom kan terechtkomen. Zit er iets tussen dat je echt niet meer wil, doe dan een deur dicht. En weet, dat als je één deur sluit er altijd een andere deur opengaat. Een vriendschap afsluiten bv opent een deur naar een nieuwe vriendschap.

Betekenis 3 zich ~ van gedachten veranderen
"Wanneer je iets doet zoals je het altijd gedaan hebt, krijg je altijd hetzelfde resultaat." Logisch, toch? Dus wanneer je iets wil veranderen in je leven, verander je gedachten en overtuigingen. Makkelijk? Soms wel en soms niet. Heel wat gedachten en overtuigingen hebben we bewust en maar al te vaak onbewust meegekregen via je ouders en zij hebben die ingelepeld gekregen van hun ouders en ga zo maar verder. Je bewust worden van de overgeërfde overtuigingen kan je al een heel eind verder brengen.

Zomertip : onderzoek je "gekregen" gedachten en overtuigingen over bv werk, relaties, geld, sex, kinderen krijgen, opvoeding, genieten, milieu, politiek, ...
en jij kiest welke gedachte je nog wil vasthouden en welke je loslaat omdat je ze niet meer nodig hebt.

Extra zomertip : ga met je kids (of zonder kids) naar Kung Fu Panda 2, en je kan 2 minuten genieten van de trailer. De film heeft naast een flinke portie actie een bijzonder mooie boodschap, die helemaal aansluit bij mijn werk als familieopsteller.

Ik wens jullie van harte een mooie zomer toe met fijne bewustmakende bezinningsmomenten om je leven bewust in eigen handen te nemen.
Heb je zin om je ervaringen te delen dan kan dat hieronder via reacties, door jouw verhaal te vertellen, inspireer je weer anderen. So let's share !

Van harte,
Frieda

Is your life really your life ?

2011-04-06T06:16:00.000-07:00

Is jouw leven echt wel jou leven ? Dat lijkt wel een vreemde stelling. En heel vaak hoor ik op die vraag 'Natuurlijk leef ik mijn eigen leven!'. Ik durf toch wel te beweren dat het niet altijd zo is. Als je in familie systemen kijkt (zoals ik dagelijks mag doen) dan is het zo dat al wat in de vorige generaties niet verwerkt werd, zich opnieuw zal herhalen opdat het familie systeem opnieuw een kans krijgt om anders om te gaan met de vorige niet verwerkte situaties.
Eén van de moeilijkst te verwerken situaties uit onze families en op collectief vlak voor België is het oorlogsverleden. België werd in 1940 al na 10 dagen bezet door de Duitsers. Heel wat mensen hebben zich "aangepast" aan of zich laten onderdrukken door de bezetter, een ander deel heeft zich achter de Duitsers geschaard, een ander deel ging voluit en in het geheim in het verzet. Het gaat niet over het oordelen over wat goed of fout was, onze voorouders moesten een keuze maken, zij zaten er middenin. Wat rest is: hoe hebben zij dit alles verwerkt? In de meeste families wordt flink gezwegen over de rollen die zij in de oorlog gespeeld hebben en dat geeft ballast naar de volgende generaties.
Ik heb deze oorlog niet meegemaakt.
Mijn vader was 6j in 1940 en mijn moeder werd geboren in Duitsland in 1943 met een SS-er als de 'onbekende' vader. Deze Duitse vader werd volledig geheim gehouden, de vriendinnen van mijn grootmoeder kregen bv zwijgplicht. Mijn grootmoeder ging vrijwillig werken in Duitsland tijdens de oorlog, daar werd ze namelijk voor betaald, komende uit een gezin dat na de eerste wereldoorlog alles kwijt was. Ik kan wel begrijpen waarom ze ging. Ik was 15 jaar toen me verteld werd dat mijn grootvader eigenlijk mijn stiefgrootvader was. Na de oorlog bracht ze haar dochter, mijn moeder, naar België en liet haar achter bij haar familie en vertrok terug naar Duitsland. Ze kwam pas terug in 1949 waarschijnlijk uit angst voor mogelijke repercussies en in de hoop haar grote liefde weer te zien. Die grote liefde was Hans Himmler, een achterneef van dé Heinrich Himmler, die eerst carrière maakte in de SS (vanwege verre familie van) en dan zelf de dood vond in het concentratiekamp van Dachau omwille van vermeend verraad tegenover de SS dwz het spreken van zijn waarheid heeft hem zijn leven gekost. Dit verhaal heb ik zelf gereconstrueerd via de enkele verhalen, via het boek 'De gebroeders Himmler', familieopstellingen en via een buitengewoon gesprek dat ik had met mijn grootvader zelf in 2002.
Ik heb de oorlog niet meegemaakt.
Heeft deze oorlog dan geen effect op mij? Of op jou, de lezer?
Ik ben opgegroeid met heel veel geheimen, dingen die niet gezegd mogen worden. Zou dit een gevolg zijn van het oorlogsverleden van mijn familie. Het is mijn stellige overtuiging. Ik heb een zesde zintuig ontwikkeld voor dingen die niet gezegd worden. Feilloos voel ik leugens aan. Mijn waarheid spreken is een hele sinecure geweest, soms gebeurt het me nog dat mijn keel volledig blokkeert. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost om mezelf op het wereldwijde web te zetten, te vertellen waar ik voor sta en zo kan ik nog wel een aantal thema's noemen die ik herken bij mijn grootouders. Ik verwerk hierdoor het onverwerkte verleden van mijn grootouders en van mijn moeder, die haar vader nooit mocht kennen.
Ik heb de oorlog niet meegemaakt.
Enkele maanden terug vertelde ik het Himmler verhaal voor het eerst in een groep en ik uitte mijn spijt over wat mijn grootvader en zijn familie gedaan hebben in de oorlog. Dat was best emotioneel en niet alleen bij mij. Sommigen kwamen me bedanken omdat het veel voor hen betekende. Het had zo'n mooi effect in die groep mensen, de woorden 'het spijt mij' hadden hier ook een helende werking op velen. In de gesprekken die volgden kwamen de verhalen over verzet, over onderdrukking, over slachtoffer zijn, over vriendschappen met Duitse soldaten. Wij zijn een generatie die de oorlog niet heeft meegemaakt en we dragen de herinneringen toch mee in de cellen van ons lichaam.
Ik heb de oorlog niet meegemaakt. Ik geloof dat het aan onze generatie is om het verleden bespreekbaar te maken, het collectieve trauma van de oorlog te helen.
En dan kijk ik naar de politiekers van vandaag. De grootvader van Bart de Wever was lid van het VNV, een Vlaams Nationalistische partij, die al voor de start van de 2de wereldoorlog voorvechters waren voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen, die strijd begon met een taalstrijd. Vele VNV-ers gingen mee strijden aan de zijde van de Duitsers, die hadden nl beloofd dat ze een onafhankelijk Vlaanderen zouden krijgen als de oorlog gewonnen werd. Strijdt Bart De Wever zijn eigen strijd of strijdt hij de strijd van zijn grootvader? Er zijn heel veel Vlamingen die de kant van de Duitser kozen, in Wallonië daarentegen werd voor heel veel opvang gezorgd van kinderen en Joodse vluchtelingen. Erkenning van ons oorlogsverleden is belangrijk en m.i. noodzakelijk voor een gezonde toekomst waar iedereen zijn eigen plek heeft en respect ervaart. Vandaag las ik een interview met Bruno De Wever, historicus en broer van Bart, over de geschiedenis van België en de taalstrijd die geleverd werd nog voor de eerste wereldoorlog, hij suggereerde de Engelse taal als voertaal te gaan gebruiken om uit de impasse van de taalstrijd te komen. Ik vind het een schitterend idee.
Ik nodig je uit om het oorlogsverleden van je familie te gaan ontdekken en te gaan helen. De tijd is klaar.
Van harte,
Frieda

How to empower yourself ?

2011-03-28T02:20:00.000-07:00

Hoe kom je werkelijk in je eigen kracht te staan ? Hoe kom je bij je passie ? De meesten onder ons weten écht wel wat ze niet (meer) willen in hun leven en dan komt de vraag : maar wat wil ik wel in mijn leven ? Herkenbaar ?

In den beginne was er ... het woord. En daar ga ik het vandaag niet over hebben. Maar hoe ben jij begonnen aan dit leven. Er was eens één eicel en één zaadcel, die dan samen zich gingen delen en delen en delen totdat er een wonderlijk mensje uit gegroeid is. In die ene eicel, wat 50% van je cellen uitmaakt zit het ganse familieverhaal van je moeder en in die ene zaadcel (je andere 50%) zit de hele familiegeschiedenis van je vader. Je lichaamscellen zijn het product van die 2 mensen, hetzelfde geldt natuurlijk ook voor je eigen kinderen die het product zijn van jou en je partner.
Je zou kunnen zeggen dat je hele leven aldus voorgeprogrammeerd is. En zoals met elk programma kan je een goed en minder goed werkend programma mee hebben. Het goede nieuws is dat je elk programma kan wijzigen of herschrijven. Vroeger ging men ervan uit dat wat in je genen zit, bepalend is en dat je er niets aan kan doen, erfelijkheid dus. Je voorprogrammatie heeft je geholpen om hier te komen en verder heb je zelf alles in de hand om te worden wie jij wil zijn.

Om te ontdekken wie jij wil zijn heb je jezelf los te koppelen van de ouders die jou de mogelijkheid hebben gegeven om hier op Aarde te zijn, er is vooralsnog geen andere manier om een Aards leven op te nemen.
Wat betekent loskoppelen van je ouders ? Het is als het ware je vader en je moeder achter jou plaatsen waar ze een ondersteunende functie hebben. Velen onder ons hebben hun ouders nog steeds in zich, voldoen daarom nog steeds aan de verwachtingen van de ouders. Terwijl ouders de taak hebben om ervoor te zorgen dat een kind alles meekrijgt om als volwassene zijn eigen boontjes te doppen (letterlijk en figuurlijk dan) blijven veel ouders te dicht op hun kind zitten met de beste bedoelingen.

Een vader kan hoge verwachtingen hebben dat zijn kind zijn opvolger wordt en een kind kan uiterst loyaal zijn aan de vader en dit haarfijn aanvoelen en aldus in de voetsporen van vader stapt. Ik had een cliënte die net als haar vader tandarts werd, 10 jaar later kreeg ze borstkanker en in haar verwerkingsproces voelde ze heel duidelijk dat ze van haar eigen pad ver was afgeweken om te voldoen aan de verwachtingen van haar vader. Zij wilde nl binnenhuisarchitect worden, pas vele jaren later heeft ze haar droom toch verwezenlijkt.

Sommige ouders en dan vooral de moeders zetten hun eigen leven op hold om te blijven zorgen voor hun kind. Echter die blijvende zorg beperkt het kind in zijn/haar persoonlijke ontwikkeling.
Na een zwangerschap van 9 maanden waarin er een complete symbiose is tussen moeder en kind wordt bij de geboorte het kind uitgedreven in een samenwerking tussen kind en moeder. Het is in feite het kind dat de aanzet geeft tot de weeën en na de uitdrijving wordt een fysieke navelstreng doorgeknipt. Wat weinig mensen weten is dat er tussen moeder en kind ook nog 3 energetische navelstrengen lopen, die als het goed is door de moeder worden doorgeknipt op de leeftijden van 6jaar, 12 jaar en 18 jaar. Deze leeftijden worden vaak ook met rituelen gevierd, op 6 jaar gaat het kind meer in de buitenwereld treden en voor het eerst naar de grote school. De moeder heeft het kind te stimuleren om weg van haar de wereld te gaan verkennen, op 12 jaar start de puberteit waarin het kind zijn eigen grenzen leert aftasten en zijn 'ik' kan ontwikkelen. De moeder kijkt en zorgt voor de grenzen, is aanwezig en gunt haar kind het experimenteren met kleding, hobby's, vrienden om te ontdekken wie hij/zij is en dat kan wel eens helemaal anders zijn dan wat vader of moeder in zich hadden.
Elk kind komt op Aarde met nog heel wat andere ervaringen dan die in de lichaamscellen aanwezig zijn via de moeder en de vader. De ervaringen uit andere levens worden via het auraveld toegevoegd aan de lichaamscellen.
En dan op 18 of iets later na het afstuderen, is het kind klaar om helemaal alleen de wijde wereld te gaan verkennen los van de ouders en van hun verwachtingen. Ze hebben dan alles mee om voor zichzelf te kunnen zorgen en eventueel zelf een eigen gezin te starten. Het echte moeder zijn stopt dan, je kan dan je eigen wijze vrouw ontwikkelen waar het kind zich dan onafhankelijk van jou kan komen laven aan je levenswijsheid. Mooi, toch.

Als een moeder die energetische navelstrengen niet loskoppelt door het kind een eigen leven te gunnen dan gaat uiteindelijk het kind zelf deze navelstrengen moeten losmaken om uiteindelijk vrij te zijn om in zijn/haar eigen kracht te gaan staan.
Soms is daar dan een grote afstand voor nodig, dan heb je kinderen die aan de andere kant van de wereld gaan wonen en soms ontstaat er een al dan niet tijdelijke breuk om de ruimte te hebben om jezelf te ervaren en te ontdekken wat er best bij je past, om te ontdekken wat je echt wil in dit leven.

Mocht je vragen hier rond hebben, kan je me mailen of bellen.
Van harte,
Frieda

Een passie voor het leven !

2011-01-31T02:29:00.000-08:00

Een passie voor het leven ! Hoe komt het dat de ene een onuitwisbare passie bezit voor iets en de andere geen enkel idee heeft van wat zijn of haar passie zou kunnen zijn. Sommigen hebben heel veel talenten en toch is er niet iets dat er zomaar uitspringt en hebben dan het gevoel dat ze 'het' niet kunnen vinden.

Het woordenboek geeft de volgende definities aan 'passie' :
1) een sterk gevoel van liefde, synoniem : hartstocht vb 'een passie voor waterskiën'
2) het lijdensverhaal van Christus of de marteldood van een heilige.
De eerste betekenis gaat dus over iets dat je heel graag doet, waar je enthousiast van wordt, waar je anderen enthousiast voor wil maken, waar je energie van krijgt . De tweede betekenis kan het vinden van je 'passie' blokkeren. Als je sterk verbonden bent met het collectieve gedachtegoed van de katholieke kerk, dan zou het wel eens kunnen dat op het woord 'passie' een lading ligt van lijden en dan kan je 'onbewust' natuurlijk niet voor je passie gaan.

Tijdens mijn psychologiestudie ontdekte ik dat ik 'onbewust' geleerd had dat het woord 'passie' een synoniem was voor het woord 'sex'. Ik weet niet waar ik dat idee vandaan had maar het zat er wel. Ik was dus heel verbaasd te horen dat 'passie' gaat over iets dat diep van binnen zit, een sterk gevoel van liefde, een gevoel dat je drijft naar die dingen die je graag doet. Ik besefte dus dat ik oa een passie had voor boeken en voor verhalen.

Hoe zou het zijn om een grote passie te hebben in je leven? En je daar dan in te wentelen en te laven en anderen mee te laten genieten van jouw passie? Hoe zou het zijn om met dat diep intens gevoel je leven te vullen ten goede van jezelf en van anderen?

Onlangs ontmoette ik de moeder van Joris Van Reeth, een jongeman van 27 die vorig jaar op 7 juni in Alaska verongelukte terwijl hij met de passie van zijn leven bezig was nl bergbeklimmen. Joris had een passie voor het klimmen, voor avontuur en voor het leven zelf. Hij had zijn leven zo ingericht dat hij met die passie voor het klimmen zijn leven vulde. Hij werkte in een klimwinkel om anderen te adviseren over klimmen en het benodigde materiaal en perfectioneerde zichzelf in de klimkunst. Hij was één van de beste klimmers in België en toch werd zijn passie hem fataal. Als ik zijn foto bekijk dan zie ik een prachtige man, die ging voor de passie van zijn leven, voor zichzelf en voor anderen. Gaan voor je passie houdt ook risico' in en Joris nam berekende risico's en toch ... voor mij voelt het alsof hij zijn jonge leven ten volle benut heeft.

Het verhaal van Joris raakte me diep, hij deed me stilstaan bij mijn eigen passie. Misschien is dat wel zijn boodschap aan de wereld, leef je passie ten volle ongeacht wat anderen er van zouden denken. Leef het leven waarvoor jij voorbestemd bent.
Hoevelen onder ons durven niet gaan voor hun passie en blijven vasthouden aan een job die ze eigenlijk niet graag doen maar die wel en vooral zekerheid geeft. In deze snelle tijden geeft zo'n job ook zekerheid op ziek worden. Vind jouw passie.

Ondertussen heb ik mijn betekenis van 'passie' bijgestuurd, ik vond mijn passie in werken met familiesystemen. Een familieverhaal boeit me mateloos, als ik hierover begin te vertellen ben ik moeilijk te stoppen. Ik ben geïnteresseerd in de feiten en wat de impact van die feiten uit vorige generaties heeft op onze generatie en op die van onze kinderen. Alles herhaalt zich, soms tot in de kleinste details. Mensen bewust maken van hun eigen natuur en hun eigen geschiedenis, geeft mij voldoening. Ik ben ook in de unieke gelegenheid om mee een familieverhaal te reconstrueren, waarvan de start van het verhaal ligt in het ver achter ons gelegen jaar 1680.

Hoe zou het zijn als jij ook je passie zou kunnen leven ? Onmogelijk, denk je ? Niets is onmogelijk. Durf je dat te geloven ?
Wat houdt jou tegen om in je passie te stappen ? Stel nu dat er niets jou in de weg zou staan, waar zou jij dan je dagen mee willen vullen ?

Van harte,
Frieda

PS : klik op de titel om het verhaal en de foto van Joris te zien

Heb jij gepuberd ?

2011-01-17T06:18:00.000-08:00

Een heel leven lang leren we hoe je hier op Aarde kan leven/zijn. Alles wat je leert als jong kind leer je van je ouders. Je leert als kleine jongen van je vader hoe je in het leven dient te staan als man, als vader, als echtgenoot. En een klein meisje leert van haar moeder hoe je vrouw, echtgenote en moeder wordt gewoon door wat je bewust meekrijgt en heel veel zaken leer je gewoon onbewust omdat je ze ziet, voelt, hoort.
In de puberteit ga je op zoek naar je eigen identiteit, ga je alles wat je leerde van je ouders kritisch bekijken, ga je op zoek naar wie je bent. Deze 'rebellie' komt meestal tot uiting in 'uiteraard' andere muziekgenres en kledij. Een puber gaat op zoek naar zijn eigen 'ik'. En sommigen onder ons hebben de puberteit overgeslagen, zijn niet gaan rebelleren of op zoek gegaan naar zichzelf los van wat de ouders jou geleerd hebben. Soms zijn er in de familie zoveel 'onzichtbare' verstrikkingen te vinden dat een kind onbewust weet dat er geen ruimte is om te puberen, geen opvangnet is van ouders die begrijpen dat een kind op zoek heeft te gaan.

En daar situeert zich één van de oorzaken van het later geen "neen" kunnen zeggen. Puberen gaat over 'neen' zeggen tegen alles wat je geleerd hebt, 'neen' zeggen tegen je ouders en je afkomst om jezelf te kunnen vinden. In die zoektocht ga je dan zien wat je mee wil nemen vanuit de familiegeschiedenis en ga je ook zien wat je uit die geschiedenis niet meer kan gebruiken en ga je nieuwe dingen toevoegen. En dan is er evolutie en zo is het leven bedoeld. Er moet evolutie zijn anders gaan we achteruit in plaats van vooruit.
Hoe leer je nu 'neen' zeggen.

Ofwel ga je op latere leeftijd puberen door totaal andere dingen te gaan doen, te ervaren en te ontdekken en te beslissen wat jou nog dient en wat niet. Wat jou niet meer dient, heb je te stoppen. En daar begint het 'neen' zeggen.
Je kan voelen wanneer iemand te ver gaat en wanneer je dus 'neen' hebt te zeggen. Luister naar de signalen van je lichaam.

Ofwel kan je ook heel bewust afstand nemen van bepaalde situaties door bijvoorbeeld bedenktijd te vragen. Als je voelt dat er van jou geprofiteerd wordt of dat iemand iets vraagt dat hij/zij zelf kan doen, heb je even de tijd om je 'neen' antwoord op een gracieuze manier te geven. Wat is gracieus 'neen' zeggen, dat is op een liefdevolle manier zeggen dat je iets niet wil doen.

'Het spijt me, ik kan dit nu niet voor je doen'
'Ik ben gecharmeerd door je vraag, alleen het past me nu niet'
'Ik weet dat ik hier altijd ja op zeg en nu ga ik toch passen, ik ga dat vanaf nu niet meer doen.'

Hoe heb jij leren "neen" zeggen ?
Deel jouw ervaringen en wijsheid door een reactie achter te laten.

Van harte
Frieda

Spiegels van het leven

2010-12-21T03:14:00.000-08:00

2010 loopt stilaan ten einde. In mijn beleving is 2010 heel intens geweest, met hoogtes en laagtes. Dit jaar heb ik nog eens veel gereisd en op elke reis gebeurde er weer iets bijzonders. Iets dat me aan het denken zette, iets dat me ontroerde, iets dat mij opnieuw herinnerde aan wie ik werkelijk ben, iets dat mij aanzette tot nieuwe acties,... en dan waren er de kosten aan ons huis, dit jaar werd duidelijk dat er heel wat aan vernieuwing toe was.

Vernieuwen doe je zowel van binnen naar buiten als van buiten naar binnen. Vernieuwen is het beter maken dan voordien. Iets naar een nieuw niveau brengen. 'Heb ik mezelf dan ook naar een nieuw niveau gebracht' bedenk ik mij, terwijl ik dit schrijf. Ik geloof van wel.

Oude intense emoties loslaten en transformeren, geeft ruimte om nieuwe dingen te doen. Oude ingesleten paden verlaten, geeft een nieuwe kijk op de wereld en op je zelf. Oude familiegeheimen ontdekken en erkenning geven, geeft vernieuwing in je lichaamscellen. En met het nieuwe ga je dan verder je eigen weg.

Je buitenwereld weerspiegelt je binnenwereld en vice versa. Wat vertelt jouw buitenwereld over jouw innerlijke wereld ? En wat zegt jouw innerlijke wereld over hoe je de buitenwereld ervaart ?

Hoe heb jij 2010 ervaren ? Wat is het woord dat 2010 voor jou alles samenvat ? En kan je dat ook naar jezelf terug spiegelen ?

2011
spiegels zien
veranderen doet leven
nieuwe ervaringen wachten op
ontdekking

Wil je op ontdekking gaan naar je eigen spiegelingen, ben je van harte welkom in mijn praktijk.

Van harte,
Frieda

Bent u benieuwd naar de waarheid ?

2010-11-28T13:24:00.000-08:00

Vorige week zat ik in de keuken te vergaderen met 2 broers omdat we samen graag een universeel verhaal willen gaan vertellen. Plots wordt en gebeld terwijl er niemand verwacht werd. Het waren de 'Getuigen van Jehova', die vroegen of ze iets mochten achterlaten : een foldertje met de titel 'Bent u benieuwd naar de waarheid ?". We zijn met deze titel toch wel even bezig geweest...
Wat is eigenlijk de waarheid ?
Neem nu Sinterklaas? Wat vertellen wij onze kinderen eigenlijk ? Sinterklaas, die goeie oude vriendelijke man komt elk jaar uit Spanje en gooit op één nacht samen met zijn zwarte piet geschenken door de schoorsteen, als je kind een gans jaar heel braaf is geweest... als het stout geweest is dan dreigt het gevaar in de zak van zwarte piet terecht te komen. Elk jaar zie je Sinterklaas in wel tientallen verschillenden outfits.
Wat vertellen wij onze kinderen? En hoe ontdekken onze kinderen de waarheid?
De waarheid is dat er echt een "Nicolaas" heeft bestaan in Myra (Turkije) aan hem werden wonderen toegeschreven, dat er geld verscheen waar ze het nodig hadden, dat er kinderen beschermd werden. Na zijn dood werd een basiliek gebouwd voor hem.
Onze kinderen horen meestal via andere kinderen dat Sinterklaas eigenlijk niet bestaat en dat wij, als ouders, de cadeautjes kopen. Ook ik stond 2 jaar geleden tegenover mijn zoon in de badkamer, naar elkaar kijkend in de spiegel. Hij vroeg heel voorzichtig 'hoe dat nu eigenlijk zat met al die verschillende sinterklazen' en ik wist hoe laat het was. Hij zal het me nooit kwalijk nemen en toch zag ik die diepe teleurstelling in hem toen ik toegaf dat het klopte, dat ik al die cadeautjes had gekocht. Ik vertelde hem het verhaal van Nicolaas van Myra, van die beschermer van kinderen en dat elk jaar al die sinterklazen en al de ouders inloggen in de energie van die weldoener. Mijn zoon voelde dat dit nieuwe verhaal klopte. Ik heb 'het spijt me' gezegd omdat ik besefte dat ik de leugen mee in stand heb gehouden en wat heeft het gekost? Wij leren onze kinderen dat liegen kan en mag, we zijn ons niet bewust van wat we eigenlijk doorgeven.
Ik hoop dat we de legende van 'Nicolaas van Myra' kunnen gaan doorvertellen aan onze kinderen met de boodschap dat het belangrijk is voor alle kinderen op onze Aarde om op te kunnen groeien in een warm veilig nest en dat mag elk jaar gevierd worden met cadeautjes. Onze kinderen kunnen dan aan hun kinderen het juiste verhaal doorgeven en wie weet wat er voor mooie nieuwe dingen gaan ontstaan voor de kinderen van onze wereld.
Van harte,
Frieda

Klik op de titel en je komt terecht op Wikipedia en het verhaal van Nicolaas van Myra.

Hoe beslis jij ?

2010-09-28T07:41:00.000-07:00

Afgelopen weekend volgde ik een workshop Voice Dialoque, je geeft dan een stem aan je lichaam en die stem heeft heel wat te vertellen. Die stem weet perfect wat goed is voor jou en wat niet. Ik stond toch een beetje versteld.
Any way ...
Tijdens de lunch raakte ik in een geanimeerd gesprek. Wanneer schrijf jij bijvoorbeeld in voor een cursus ? Mijn gesprekspartner vertelde dat hij een cursus maanden voor de start inschrijft en dat hij één jaar op voorhand vliegtuigtickets bestelt. Ik daarentegen wacht tot het laatste momentje tot ik voel dat ik daar echt moet zijn. En er is altijd nog plaats voor mij.
Hoe komt het dat mensen op zo'n verschillende manier beslissen ?
De manier waarop jij beslissingen neemt in het leven is rechtstreeks gekoppeld aan de manier waarop je geboren bent. Ik stelde aldus de vraag aan mijn gesprekspartner en wat bleek hij was duidelijk goed voorbereid en helemaal klaar om geboren te worden zelfs één maand voor de uitgerekende datum. Mijn geboortedag ligt 3 weken na de uitgerekende dag en mijn moeder en ik kregen een deadline. Als ik me op maandagochtend niet spontaan zou aankondigen, dan zouden ze me halen. En ik heb dus zelf beslist aan de hand van de deadline om die maandagochtend toch om 8u15 mezelf te tonen...
Tja, ik heb dus graag een deadline. Hoe zit dat bij jou ?

Van harte
Frieda

Heb het leven lief !

2010-09-16T05:35:00.000-07:00

Om één of andere reden ben je hier op Aarde en op deze plek. Hoe anders zou het zijn mocht je geboren zijn op een heel andere plek op deze Aarde. Stel je maar eens voor dat je in hartje Afrika geboren was of nu dezer dagen zou rondlopen in Pakistan, waar alles onder water staat. Eigenlijk mogen we van geluk spreken, toch ?
Waarom hebben dan zo weinig mensen het leven écht lief ? Wat betekent het eigenlijk 'het leven lief hebben'. Jouw leven begint bij je geboorte en daar kan het al grondig misgaan. Hoe komt het dat je geboren werd in het gezin waar je opgegroeid bent ?
In spirituele kringen hoor je wel eens, waar je ook geboren bent 'je hebt er wel zelf voor gekozen!'. En dan ben ik het daar niet helemaal mee eens. Heel vaak is het opnieuw geboren worden, een onbewust proces, vanuit de astrale wereld. Hoe kom je dan terecht in dat gezin ? Dat gebeurt dan door de wet van aantrekking, je ziel heeft onafgewerkte issues met het vorige leven en zal daardoor getrokken worden, aangezogen worden naar een gezin waarin die omstandigheden aanwezig zijn om die issues opnieuw de revue te laten passeren.
"Heb het leven lief" kan moeilijk zijn als je in een gezin terecht kwam waar het niet zo leuk was, waar je als kind niet gezien werd, waar zoveel oude trauma's aanwezig zijn ... dat je jezelf maar niet kan vinden.
Her-inneren dat de familie waarin je opgroeide niet 'jij' bent, kan een hele opluchting zijn.
Leer opnieuw het leven lief te hebben, het leven is voor ieder van ons een opportuniteit om te ontdekken wie we werkelijk zijn. Het geeft ons de mogelijkheid om te groeien en om te evolueren. Iedereen neemt ballast op zich door het spel van 'geboren worden in een familie' en het mag een opluchting zijn dat je die ballast eigenlijk niet hoeft te dragen. Laat de ballast uit je familiesysteem zichtbaar worden en maak jezelf ervan los.
Leer opnieuw het leven lief te hebben, te weten dat alles wat er gebeurt zin heeft, te leren zien wat de diepere betekenis is van jouw leven, niets is los van elkaar...
Van harte,
Frieda

Een andere kijk op vergiffenis schenken

2010-07-28T08:30:00.000-07:00

Vaak wordt ons aangeraden dat je mensen die jou verdriet, pijn of kwaad gedaan hebben te vergeven om verder te kunnen gaan met je leven. Is iemand anders vergeven wel nodig en wat effect heeft het eigenlijk op jou ?

Bert Hellinger, de grondlegger van familieopstellingen verwoordt het als volgt : als je bv een ouder vergeeft dat die je mishandeld heeft, dan heb je al heel veel moeten incasseren en die ouder deze mishandelingen (zei het fysiek, emotioneel of mentaal) vergeven wil zeggen dat je de ouder nog iets geeft, nl vergeving. En bovendien ga je op een verhoog staan, "ik vergeef je" en kijk je op die ouder neer. Jij bent dan de betere en de ouder de mindere. 'Vergeven' is dus eigenlijk een mentaal proces dat je doet afdwalen van jezelf, van het respect dat jij zelf verdient, het respect dat je aan je zelf verplicht bent.

Wij leerden bewust of onbewust het 4e gebod uit de katholieke kerk (die ons collectief nog steeds sterk beïnvloedt) 'Je zult je vader en moeder eren'. Ik sprak onlangs met een pater die in Kinshasa woont over dit gebod. Hij was heel duidelijk, indien een ouder een kind mishandelt dan is dat eenvoudig je ouder niet meer. Je hoeft je vader en je moeder niet te eren, voor velen zal dit een opluchting zijn. Ook Bert Hellinger zegt dat ingeval van (ernstige) mishandeling een ouder zijn recht op het kind verspeelt.

Je lichaam laat je niet afdwalen van jezelf, je lichaam weet wat je in je jonge jaren aan mishandelingen hebt moeten ondergaan. Dit geldt evenzo voor emotionele en mentale mishandeling, je lichaam heeft de pijn, het verdriet en de woede opgeslagen in de lichaamscellen. Om te overleven kon je als kind niet anders dan deze emoties te parkeren want je was afhankelijk van die ouder en het lichaam vergeet niet. 'Vergiffenis', het woord bevat een ander woord 'vergif'... vergiffenis schenken is vergif voor je eigen lichaamscellen. Stop er maar mee.

Wat doe je dan wel ?

* In familieopstellingen wordt de ouder/dader bewust van de mishandelingen en kan misschien zeggen: 'het spijt me' en het kind kan zeggen 'ik was maar een kind en ik laat de schuld en de verantwoordelijkheid voor de mishandelingen bij jou'.

* Je kan je ouder met de fysieke, emotionele en/of mentale mishandelingen confronteren en met de pijn, het verdriet en de woede die je lichaam nu nog steeds kan voelen... je blijft dan best bij je gevoel. 'Ik voel nog steeds woede omdat jij mij zo vaak geslagen hebt, me niet willen horen hebt, me niet willen zien hebt, me onderdrukt hebt, me onderuit hebt gehaald, ... terwijl je niets meer hoeft van die ouder. Wat je niet kreeg zal je waarschijnlijk ook niet meer kunnen krijgen. Wat je zo verlangt van die ouder en niet kreeg, kan je oplossen door het nu aan jezelf te geven, bv liefde, respect, zorg, warmte, ...

* de enige die je wel kan vergeven is jezelf, dat je in een bepaalde situatie belandt bent, dat je een verkeerde keuze gemaakt hebt, dat je in een foute (werk) relatie gestapt bent ... en de volgende keer maak je een andere betere keuze voor jezelf.

En heb jij een ander bewust of onbewust pijn gedaan, is het goed om naar die persoon toe te gaan en oprecht 'het spijt me' te zeggen. Deze woorden werken als balsem voor het lichaam en de ziel.

Mocht deze blog jou diep raken en heb je vragen, stuur me dan gerust een mail.

Van harte,
Frieda

Relaties doen je groeien

2010-05-25T11:40:00.000-07:00

In ons leven hebben we ontelbaar veel relaties, het begint met de relatie met je moeder en je vader. De meesten onder ons hebben ook nog eens een broer of een zus of meerdere. Al deze relaties hebben een impact op wie we geworden zijn. Je leert van je ouders bewust en onbewust, de bewuste zaken waar je ontevreden over bent die kan je makkelijk veranderen. De onbewuste zaken zitten ergens onder de oppervlakte en die vormen maar al te vaak je drijfveer in je leven. Je doet zoals van jou verwacht wordt. Heel vaak zijn dat net die zaken die ervoor zorgen dat je doet zoals je familie dit al generaties lang doet. Je leert ook van je ouders hoe je als man of vrouw in een relatie dient te staan. Freud zei het al, de vrouw kiest een man naar het evenbeeld van haar vader en de man kiest een vrouw naar het evenbeeld van zijn moeder. En in familiesystemen zie ik het ook telkens weer gebeuren, wij zijn loyaal aan onze ouders in het hebben en het houden van constructieve of destructieve relaties.

Een voorbeeldje uit mijn praktijk :
Stel dat je een vader hebt, die buitenshuis een zeer innemende, charmante, sociaalvoelende, ondernemende man is doch binnenshuis vaak emotioneel afwezig, hardvochtig, neerbuigend en manipuleert met zwijgen. Stel dat je moeder een vrouw is die zichzelf compleet wegcijfert, alles accepteert en niet de kracht vindt om tegen haar man in te gaan en toch haar willetje doordrijft door de anderen te manipuleren...
Mooie setting, hé ...

Hoe groot is de kans dat je dan als jonge vrouw een gelijksoortige man treft? Hoe groot is de kans dat je als jonge man een vrouw treft die zichzelf wegcijfert ? Wat denk jij ?

Een vader met 2 gezichten: dat is het beeld dat je meekreeg als opgroeiende jonge vrouw en onbewust zoek je dus naar een man met 2 gezichten. Je onderbewuste heeft altijd gelijk en levert je aan wat jij onbewust zoekt. De wet van aantrekking zorgt er aldus voor dat je je aangetrokken voelt tot een man met 2 gezichten.

Je hebt 3 opties :
1. het accepteren zoals het is, het voorbeeld van je moeder volgend; het resultaat is dat je waarschijnlijk zelf stilletjes dood gaat.
2. het niet accepteren en vertrekken, de kans dat de volgende relatie die je "aantrekt" opnieuw een man met 2 gezichten zal zijn is weer bijzonder groot.
3. het patroon doorbreken, je kijkt nog eens een laatste keer naar het verleden, je beseft wat je meekreeg van de relatie van je ouders en je laat de manier waarop zij een relatie hebben bij hen en je kiest om het voortaan anders te doen.

Relaties doen je groeien. Je hoeft niet in de oude patronen te blijven zitten, groeien doe je door het oude los te laten en te vervangen door iets nieuws en dan is er groei.
Zit je in een relatie of huwelijk waarvan je merkt dat het een copie wordt van de relatie van je ouders, sta dan even stil, bekijk hun relatie eens van voor naar achter en omgekeerd. Wat wil je behouden en wat niet ? Ga op zoek naar de onbewuste overtuigingen die je meekreeg. Wat dacht je vader over vrouwen, over mannen en over het huwelijk en wat dacht je moeder hierover ? Dat zijn de onbewuste overtuigingen waarmee jij bent opgegroeid.
Ga je net starten met een nieuwe relatie, doe dan alvast dezelfde oefening.

Een goede tool voor het doorbreken van oude relatiepatronen is gebruik te maken van een familieopstelling, op die manier kom je echt los van de oude relatiepatronen. Meer info over familieopstellingen vind je als je op de titel klikt.

En dan kan je het anders gaan doen maar hoe ? Ik vertel dan altijd dat we met een bepaald kader zijn opgegroeid en als dat kadertje te klein wordt heb je zelf je kader groter te maken door het volgen van workshops, mensen te bestuderen die wel een leuke liefdevolle relatie hebben en boeken/websites te lezen.

Van harte
Frieda

Investeren in "gezond" zijn, is investeren in jezelf !

2010-05-04T07:39:00.000-07:00

Wanneer er een lichtje gaat pinken in je auto, wat doe je dan ? Ik krijg een (heel) lichte paniekaanval, duik in de handleiding om te weten waar het lichtje mee verbonden is en bel vervolgens de garagist om het euvel te verhelpen. Het lichtje ... oef ... is weer uit en ik ben gerust, mijn auto rijdt weer als voorheen, vlot en soepel en de rekening wordt betaald. Wat zou er gebeuren wanneer je het alarmsignaal, het lichtje, negeert en het afplakt met tape ?
En wat gebeurt er als er een lichtje gaat branden in je lichaam? Je hebt bv hoofdpijn, (over)vermoeidheid, zenuwachtigheid, slapeloosheid, een verstuikte voet, een griep, ... Wat doe jij bij die kleine ongemakken ? Een pijnstiller kan handig zijn en dan ... ga je meestal gewoon verder met de orde van de dag. De hoofdpijn gaat wel vanzelf over, toch ? En wanneer de hoofdpijn dan overgaat in maagzuur, wat dan ? Het eerste lichtje ofwel waarschuwing wordt genegeerd. Maagzuur is iets helemaal anders, denk je dan. Ook voor maagklachten bestaan er wonderlijke middeltjes die je verlossen van de pijn. Weer een lichtje dat afgeplakt wordt. Je lichaam geeft voortdurend signalen dat er iets niet in orde is en als je het ene signaal niet begrijpt dan volgt er een tweede en een derde en een vierde en ... de signalen worden uiteraard steeds sterker. Je maagzuur kan dan overgaan in maagkrampen die maar blijven aanhouden en je dagelijks meerdere keren doet herinneren aan 'iets'. Wat is dat dan ? De maagkrampen kunnen dan overgaan in maagzweren ... hoe erg moet het worden vooraleer we leren luisteren naar dat lichaam van ons, een uiterst ingenieus instrument.
Hoe kan het anders ? Als je hoofdpijn hebt, ga dan eens stilstaan bij wat er gebeurt is vlak voor je de hoofdpijn kreeg. Heb je een gesprek gehad waar je niet jezelf was, je niet gezegd hebt wat je eigenlijk diende te zeggen.... wat blijft er rondspoken in je hoofd ? Wanneer je het 'alarm' alsnog ontdekt hebt, kan je actie nemen waardoor je het maagzuur vermijdt en de rest dus ook.
Waarom luisteren we zo weinig naar ons lichaam ?
We hebben het afgeleerd ... ha ! Als kleine jongen of meisje moet je maar niet flauw doen, rechtstaan en weer voortgaan.
We hebben geleerd eerst voor anderen te zorgen en dan voor onszelf. En daardoor ga je heel snel relativeren 'ik heb het nog zo slecht niet', 'anderen zijn er erger aan toe dan ik'...
Enkele jaren terug ontmoette ik een vrouw met borstkanker, die haar gezondheid opzij zette omdat haar 26-jarige zoon aan de drugs was en dus meer zorg nodig had dan zijzelf. Mijn ietwat confronterende opmerking hierop : "wie gaat er voor jouw zoon zorgen als jij sterft van deze kanker terwijl de genezingskansen zo groot zijn?"
Niet voor niets wordt aan het begin van een vliegtuigreis gezegd dat ingeval van zuurstoftekort je eerst voor jezelf moet zorgen alvorens anderen te helpen...
Waarom investeren we zo weinig in "gezond" zijn? Gezond zijn is veel meer dan een remedie nemen tegen kwaaltjes. Hoe zit het met je emotionele en mentale gezondheid ? Weet jij waar je grenzen liggen en wanneer je eroverheen gaat ? Hoe vaak stop je je tranen weg omdat anderen ze niet zouden zien ? Wanneer heb je duidelijk aangegeven dat iemand je pijn doet of boos maakt met zijn/haar gedrag ? Hoe zit het met je denken ? Volg jij nog het 'tekort'principe of kan je mee in de gedachte aan overvloed ? En hoe is je geestelijke/spirituele gezondheid ? Waar voed je je mee ? Met voedende inspirerende lectuur of kijk je naar horrorfilms en het nieuws ?
Er gaat heel wat geld naar de farmaceutische industrie en naar mijn gevoel naar het afplakken van de alarmsignalen van ons lichaam. En soms is het maar goed dat al die middeltjes voorhanden zijn in acute situaties ... en ... leer te kijken, te voelen en te luisteren naar de boodschappen van je lichaam.
Van harte,

Ik genees van kanker en we doen dat samen !

2010-01-05T06:56:00.000-08:00

"Ik genees van kanker" is de titel van mijn cursusweek op Gran Canaria in augustus 2010. En ik wil graag het verhaal delen hoe ik aan die titel gekomen ben. Het doel van de reis is om samen met kankerpatiënten de neuzen richting 'genezen' te zetten ipv te focussen op het ziek zijn, wat normaal is tijdens het ziekteproces en het ondergaan van de behandelingen en de opvolgingsonderzoeken.

Sinds 2003 geef ik regelmatig workshops voor vrouwen met borstkanker bij Naboram (www.naboram.be) een zelfhulpgroep voor borstkankerpatiënten. Lotgenoten die elkaar helpen, steunen, ondersteunen en er voor elkaar zijn, zorgt voor een belangrijke stap in het genezingsproces.

In oktober 2006 gaf ik een 6-delige relaxatieworkshop met oa yoga, ontspanningsoefeningen, meditatie, verhalen en inzichten. Eén van de deelneemsters start de workshop met een nogal diepgaande depressie en gedurende de opeenvolgende weken merkte ik dat er iets in haar veranderd was. Tijdens één van deze ochtenden heb ik het over familiepatronen en de overtuigingen die je 'onbewust' meegekregen hebt via jouw familie. Want ... in vorige generaties waren er nog geen effectieve behandelingen tegen kanker en de meesten mensen gingen dan ook dood aan kanker. Stel nu dat jouw familiesysteem (on)bewust denkt dat je van kanker dood gaat dan is het ontzettend moeilijk voor jou om te genezen. De onbewuste overtuigingen en drijfveren werken helaas veel sterker dan diegene die we bewust hebben.
Je kan je bewuste overtuigingen veranderen en het had die deelneemster diep geraakt.

Ik ontmoette haar weer in het voorjaar van 2009 en vertelde me hoe het haar vergaan was. Na mijn verhaal over kanker = doodgaan en het veranderen in "ik genees van kanker" kwam ze thuis en schreef ze op een briefje "ik genees van kanker" en plakte het op de ijskast. Haar man zag het briefje hangen en schreef eronder "en we doen dat samen!" Ze zag er vitaal en energiek uit, ze doet wat ze graag doet. Van een depressie is al lang geen sprake meer, ze is vrijwilligster en helpt andere kankerpatiënten hun weg vinden. Ze is tevens een voorvechtster van Tai Chi geworden en beveelt het graag aan iedereen aan.

Het is ontzettend belangrijk dat je steun krijgt vanuit je omgeving en van lotgenoten, er is nog een leven na kanker ook al zal het er ietsjes anders uit zien dan voorheen.
Een ondersteunende omgeving geeft je 50% meer kans op genezing. En dat is de reden waarom ik heel graag met een groepje vrouwen met (ex) kanker een weekje samen onderweg wil zijn om handvatten aan te reiken rond het immuunsysteem en elkaar te steunen in het genezingsproces. Samen sta je sterker !

Als je op de titel klikt, kom je op de website voor meer info over deze cursusweek.
Mocht je vrouwen met (borst)kanker kennen, mag ik je dan vragen om deze blog door te sturen. Alvast hartelijke dank.

Van harte,
Frieda

Phantom dead experience of Fandoomdood

2010-01-05T04:27:00.000-08:00

Het nieuwe reclamefilmpje van Nespresso (ik ben terug fan van koffie geworden) geeft het idee van een 'phantom death experience' of 'fantoomdood' weer.
Als je op de titel klikt, kom je terecht op de website van Nespresso om het reclamefilmpje en de verschillende plots te zien.
Een fantoomdood is een moment in je leven waar je de keuze krijgt om terug te keren naar huis, te sterven dus, of om te blijven op Aarde. Dit alles gebeurt in een fractie van een seconde (op dat moment bestaat tijd en ruimte even niet meer). Het kan je overkomen in bijvoorbeeld een droom, tijdens een ongeval, in een meditatie, tijdens een hartinfarct. En net zoals George Clooney kom je dan even in "het" licht en krijg je de vraag 'ga je terug of blijf je'. En als je beslist op Aarde te blijven dan heb je een deal gemaakt met als resultaat dat je leven een draai zal nemen van min 90° en vaak 180°. Plots neem je beslissingen die je daarvoor niet kon of durfde te maken of zelfs niet aan gedacht had. Je vindt ander werk of je krijgt de behoefte om te verhuizen. Je leven zoals het was, is er niet meer ... zelfs zonder je er echt van bewust te zijn.
Ikzelf heb er meer dan eentje meegemaakt, eentje in een meditatie waarin een politieman mij verordende en mij vroeg of ik terug ging of ik wilde blijven. Op dat moment was ik ontzettend ontroerd en terwijl de politieman ongeduldig met zijn voet stond te trappelen, besliste ik te blijven op Aarde, ik had nog wat te doen . . . dat was in 2005. En ook eentje in 2003, ook tijdens een meditatie, ik voelde me onwel worden en ging op een stoel zitten... ik viel flauw en niemand wilde me zeggen hoelang ik buiten bewustzijn was. Het enige dat ik me herinnerde, was een felle lichtflits en die zomer van 2003 functioneerde ik op een hogere trillingsgolf. Ik had informatie gekregen die mijn heldervoelen en helderziendheid hebben geactiveerd. En nog eentje, in 1998 ben ik geslipt op een afrit van de autostrade en belandde cc 50cm naast een betonnen verlichtingspaal, ik wist dat dit betekenis had. Enkele maanden later gaf ik mijn ontslag op de bank en aanvaardde een managersfunctie bij een andere bank.
Elke ziel krijgt een paar keer in zijn/haar leven een fantoomdood, een moment om te evalueren of je nog op je zielenpad loopt. Is dat niet het geval dan krijg je op dat moment de nodige informatie om je weer op dat pad te brengen. De fantoomdood in 2003 had ik zelf gevraagd ... in mijn innerlijke zoektocht wilde ik weten wat ik hier in godsnaam kwam doen. In 1998 maakte ik mijn carrière, in 2003 zette het me op mijn pad naar de opleiding psychotherapie, in 2005 ging ik scheiden en verhuizen.
Vaak hebben we helemaal geen weet van de fantoomdood, net als George Clooney, sta je schijnbaar op dezelfde plek maar niets is meer hetzelfde.
Mocht je zelf een gelijkaardige ervaring meegemaakt hebben dan mag je me gerust mailen op friedadesaeger@rememberwhoyouare.be.
Van harte,
Frieda

Thought creating reality

2009-12-07T08:40:00.000-08:00

Miracles happen ! Wonderen bestaan !
Ik heb het voorrecht gehad om de begeleiding te doen van enkele vluchtelingen. Eén daarvan was een jonge man van 32 jaar, die zijn land diende te ontvluchten vanwege politieke acties. Teruggaan is geen optie, in dit land betekent dat zijn dood. Er is een Europese wet die zegt dat alle vluchtelingen dienen opgenomen te worden in het land waar ze voor het eerst Europa binnenkomen. In zijn geval was dat Griekenland, wie teruggestuurd wordt naar Griekenland belandt letterlijk en figuurlijk in de hel. België stuurt nog steeds vluchtelingen terug naar daar. Deze jongeman moest om de 3 weken naar Brussel, uren wachten om te horen of hij direct naar Griekenland zou moeten vertrekken of dat hij binnen 3 weken terug moest komen voor dezelfde procedure. Dit laatste heeft ruim 10 maanden geduurd. Ik leerde hem te focussen op zijn toekomstbeeld : in België blijven om van hieruit zijn volk en zijn land te kunnen helpen. Het was een begeleiding met ups en downs, telkens iemand 'negatief' kreeg en dus teruggestuurd werd, ging hij meelijden met de persoon in kwestie en zag hij zichzelf al in die hel. Telkens opnieuw gingen we naar het toekomstbeeld, het visualiseren van hoe het zou zijn om hier te kunnen blijven en te integreren. Hij zette de nodige stappen, startte een cursus nederlands en een cursus integratie, hield contact met zijn familie ginder ... vorige week schreef hij op "ik heb mijn papieren om in België te blijven" en mediteerde er dagelijks op. Vorige week ging hij weer naar Brussel, zelfs klaar om teruggestuurd te worden naar Griekenland mocht dat zijn lot zijn. Hij was verbaasd toen het er anders aan toeging, enkele nooit geziene gangen door, een ander kantoor, andere mensen, voor het eerst een vertaler... Voor het eerst mocht hij zijn verhaal vertellen. Hij kreeg bericht dat hij niet meer naar Griekenland kan gestuurd worden, de gewone procedure is in gang gezet. Hij mag in België blijven. Het heeft enkele dagen geduurd vooraleer hij het zelf geloofde.
Het hele universum werkt met je mee als je duidelijk uitstuurt wat je droom is en jij de nodige stappen zet om je droom werkelijkheid te laten worden...
Miracles happen !
Van harte,
Frieda

How to Create a New You by Deepak Chopra

2009-10-16T03:54:00.000-07:00

Reinventing the Body, Resurrecting the Soul: How to Create a New You by Deepak Chopra.

Een paar weken geleden gaf Deepak Chopra in Amsterdam een lezing over het opnieuw uitvinden van je lichaam. Hoe kan je je lichaam zelf veranderen. Het onderwerp houdt me al jaren bezig. Kan je je lichaam veranderen ?
Uit eigen ervaring weet ik dat het kan en wilde graag de mening horen van een bestseller auteur en dokter.
De avond met Deepak Chopra is in één woord samen te vatten : 'consciousness' oftewel bewustzijn. Je fysieke realiteit wordt gevormd door je emoties en je gedachten. Je geheugen en je beelden zitten in je 'bewustzijn'. Alle overtuigingen vinden hun oorsprong in onzekerheid en om je lichaam grondig te veranderen heb je oude overtuigingen te laten sterven. We leren van ervaringen en slagen die op in ons 'bewustzijn'. We toetsen al onze nieuwe ervaringen aan de oude ervaringen en overtuigingen en blijven aldus vast zitten in het oude. Alles draait dus om bewustzijn. Het gaat erom wat je kiest in je leven.

1) Je lichaam is een proces en geen vaste structuur ! Heel logisch als je er bij stilstaat, we hebben allemaal het lichaam gehad van een baby, van een tiener, van een volwassenen. We veranderen voortdurend van structuur.

2) Je lichaam is een energieveld. Je lichaam is de verdichting van je energieveld, dus alle beperkende overtuigingen en niet verwerkte emoties geven een effect op je lichaam. Het oplossen en veranderen van overtuigingen en emoties hebben een gunstig effect op je fysieke lichaam en geven ruimte tot verandering en verjonging.

3) Je kan je genen veranderen ! Je genen zijn je karmische geheugen, het is dus de verzameling van je ervaringen in dit leven en vorige levens. Alle onverwerkte gebeurtenissen in de familie zijn opgeslagen in je lichaamscellen via je genen. Inzicht krijgen in je familiesysteem geeft ruimte tot verandering in je lichaamscellen.

Het draait om bewust zijn, bewust worden van jezelf, van je lichaam. Leer opnieuw te luisteren naar je lichaam. En bekijk je leven eens met nuchtere ogen, stel vast wat je wel en niet goed vindt in je leven en neem een bewuste beslissing. Focus op wat je wil in je leven en visualiseer het alsof je het al hebt. En zie je leven en je lichaam veranderen!

Van harte,
Frieda

Vaar Wel, Laura

2009-09-03T00:40:00.000-07:00

Door Ton van der Kroon

‘He, Ton, ben je al terug van vakantie?’ staat er op de voicemail. Het is mijn buurman. ‘ik moet je dringend spreken. Bel je me even?’
Ik luister de andere berichten af, kijk de post door en kijk op internet of er nog nieuws is. Het verhaal van Laura valt me op, het meisje dat rond de aarde wil varen. Het brengt de gemoederen danig in beroering, niet alleen bij mij maar blijkbaar bij half Nederland.
Waar we vroeger blijkbaar het lef hadden om dergelijke avonturen aan te gaan, lijken er nu hele hordes mensen, psychologen, kinderbeschermers, rechters, deskundigen en politici op de dijken te staan, die in koor roepen: ‘niet doen! Niet doen! Veel te gevaarlijk! Niet je hart volgen, niet je droom achternagaan. Daar kan niets goeds uit voortkomen.’ Het lijkt een scene uit een kinderverhaal van Annie M.G. Schmidt. ‘Maar ik heb nog geen meter gevaren,’ roept Laura verbaasd over alle ophef.
Het sprookje lijkt echter nog wat boosaardiger te worden: ‘Als dit zo doorgaat moeten we de vader en moeder de ouderlijke macht over het meisje ontzeggen,’ zegt de kinderrechter. ‘We hebben al naar Nieuw Zeeland gebeld, en ook daar gaan ze haar onverantwoordelijke gedrag niet goedkeuren,’ zegt een kinderbeschermer. ‘Misschien is ze in haar jeugd wel mishandeld door haar ouders,’ zegt een ontwikkelingspsycholoog. ‘Er moet grondig onderzoek worden gedaan,’ oordeelt de raad van de rechters. ‘Dit kan zo maar niet! Stel je voor dat alle kinderen op wereldreis zouden gaan. Wie denkt ze wel dat ze is, Pippi Langkous?’

Hoe sterk ben je als je op je 6de leerde zeilen, op je 10de solo leerde zeilen en op je 13de de oceanen wil bevaren ? Ik bewonder deze Nederlandse jonge vrouw, want eerlijk ze ziet er ouder uit dan een doorsnee 13jarige. Ze is blijkbaar niet opgevoed met angst zoals zovelen onder ons, ik incluis. En is het niet typerend hoe ieder zijn zegje wil hebben over wat jij graag wil in jouw leven. We hebben niet geleerd om te dromen en onze dromen dan ook waar te maken. Dromen van een betere wereld doen we allemaal maar doen we wel iets met deze dromen ? En heb jij wel een droom ? Hoe zat het met de dromen van je ouders en grootouders ? Zijn zij hun dromen achternagegaan of hebben zij hun dromen naast zich neergelegd uit angst of omdat de omstandigheden "schijnbaar" tegen zaten. En ben jij loyaal aan je ouders of grootouders door ook jouw dromen niet waar te maken ?
Hoe zit dat bij jou ? Laat gerust een reactie achter op de blog ....
Van harte,
Frieda

De kracht van je voorouders

2009-07-31T01:43:00.000-07:00

We zijn allemaal verbonden met onze voorouders, dat zijn onze ouders, grootouders, overgrootouders, betovergrootouders en meer. We zijn verbonden met 7 generaties voor ons. En al deze mensen hebben een leven gehad met ups en downs, net zoals wij nu. Als er in het verleden een trauma ontstond door bijvoorbeeld oorlog, geweld, misbruik, ongevallen, miskramen, dood geboren kindjes, moeders sterven in het kraambed, ... Dan kan ieder van ons wel iets bedenken waar de vorige generatie mee te maken kreeg. Onze ouders en grootouders hebben WO II meegemaakt als kind of als volwassene en sommigen kenden zelfs de beide oorlogen. Als die truama's niet verwerkt werden dan worden ze mee gedragen naar en door de volgende generaties opdat er een nieuwe kans op verwerking kan ontstaan. Als de trauma's dan verwerkt zijn, dan blijven de krachten over van je familie.
En zo was ik deze week ontzettend ontroerd en verrast door iets wat mijn zoon, Rune (nu 8 jaar en 3 kwart zoals hij het zelf zegt), zei. Hij is nogal gek op zijn Pokemon Nintendo spel en enkele maanden geleden had hij het gefrustreerd laten liggen omdat hij niet verder kon en nu, deze zomer, speelt hij het spel weer met vol enthousiasme. Ik vroeg hem wat hem ertoe aangezet had om het spel te herbeginnen. En hij zei, dat hij bedacht had dat iemand uit de familie altijd zei dat je "nooit mag opgeven". En dat had hij ter harte genomen.
De woorden "nooit opgeven" komen van mijn vader, die Rune nooit gekend heeft, ik ben opgegroeid met de woorden "als je aan iets begint, moet je het ook afmaken" ofwel "geef niet op". Ik voel me nog steeds ontroert en dankbaar dat de krachten van mijn familie stilaan zichtbaar worden, de ballast is terug op zijn plaats en de familiethema's worden op een andere manier aangepakt dan in het verleden.
Naar mijn gevoel zijn wij de eerste generatie die tijd heeft om werkelijk naar de levens- en familiethema's te kijken en er iets mee te doen, je zal jezelf weer (h)erkennen en je geeft een ongelofelijk geschenk aan de volgende generatie(s).
Van harte.

Another choice will give you always another outcome

2009-06-19T13:48:00.000-07:00

Wij zijn zo gewend om de dingen des levens altijd op eenzelfde manier aan te pakken, het is ook comfortabel om alles op dezelfde manier te doen. Je weet hoe je met bepaalde situaties dient om te gaan, toch ?
Maar wat als je in een ongezonde situatie voor jezelf bent terecht gekomen in een omgeving die jou helemaal niet respecteert. Je weet dat de omgeving niet goed voor je is en toch blijf je. Zoals ik al vertelde in het vorige bericht leiden alle veranderingen tot iets beters.
Als je altijd alles doet zoals je het altijd deed, dan krijg je altijd hetzelfde resultaat. Logisch, hé. Als je in een vervelend steeds terugkerend patroon terecht bent gekomen en je bent het nu echt beu, dan is het tijd om een andere keuze te maken voor jezelf. Van zodra je iets verandert, verandert ook je uitkomst. Probeer het uit, wat heb je te verliezen ? Je verandert een situatie die je eigenlijk toch niet meer in je leven wil herhalen. Ga ervoor !
Vandaag merkte ik in een bijscholing die ik volgde, dat ik voor het eerst het onderste uit de kan gehaald heb in de opleiding, in het verleden hield ik me altijd op de achtergrond. Ik was bij wijze van spreke onzichtbaar en nam mee wat me geboden werd. En deze keer heb ik voor iets anders gekozen, ik heb alle vragen gesteld die bij me opkwamen om het meeste en het beste uit de opleiding en uit mezelf te halen. Ik heb me niet meer aangepast aan de groep maar heb mezelf helemaal op de voorgrond gezet en dus voor iedereen zichtbaar gemaakt. Ik ging buiten met meer voldoening en rijker aan informatie. Ik kon voelen dat ik mijn ruimte heb ingenomen in de opleiding en zag een paar ‘onzichtbare’ deelnemers, zoals ik zelf vroeger altijd in een cursus zat. De nieuwe keuze voelde absoluut bevrijdend.
Zoals één van mijn zielenzussen zegt het als volgt : ‘je stem laten horen is je plek in de wereld innemen’. Ik pleit ervoor dat iedereen zijn/haar unieke stem mag laten horen.
Van harte,
Frieda

Freiheit und Frieden für die Ganze Welt

2009-05-06T02:25:00.000-07:00

Afgelopen week ontving ik een mail uit Engeland van een Duitse man Vinzenz, die toevallig op mijn blog terecht kwam omdat hij gegoogeld had op de zin "Freiheit und Frieden für die Ganze Welt". Hij was geraakt door de schoonheid van de woorden op een spandoek, die ooit bij de wederopbouw van Berlijn aan een gebouw werd opgehangen. En van die gebeurtenis heb ik dus een postkaart ontvangen. Dus Vinzenz vraagt me wat mijn interesse is in die woorden, niets begrijpend van al het vlaams dat ik geschreven had. En in mijn verhaal naar hem over de betekenis van mijn voornaam schrijf ik hem dat het mijn doel is om vrede en vrijheid in mezelf te vinden en anderen te begeleiden om ook die vrede en vrijheid terug te vinden in zichzelf. En mocht iedereen vrede en vrijheid in zichzelf hebben dan zou er geen reden meer zijn tot oorlog ... toch ? Mijn wens is dan ook dat die mooie woorden verder gestuurd worden, zodat iedereen de schoonheid ervan kan (her)ontdekken in zichzelf en als ik daar een steentje in kan bijdragen, heel graag dan.
Van harte,
Frieda

All change leads to something better

2009-05-04T11:00:00.000-07:00

Alle veranderingen leiden tot iets beters ! En dat is zo waar ! Want als je altijd alles doet zoals je het altijd hebt gedaan, dan krijg je altijd hetzelfde resultaat . . . logisch toch. En waarom blijven we dan zo vaak in dezelfde patronen steken? Waarom blijven we in dezelfde situatie zitten ? Waarom blijf je jezelf saboteren tegen beter weten in ? Wat drijft ons toch dat we niet uit een ‘ongezonde’ situatie weggeraken. . . soms is blijven zitten in de ‘oude’ situatie heel comfortabel, je weet wat er gebeurt, je weet wie er zal reageren, je weet hoe je de situatie moet aanpakken en dat is comfortabeler dan in een ‘onbekend’ avontuur te stappen.
Want dan komt de angst voor het onbekende om de hoek kijken en iedereen heeft daar wel een beetje last van in ons land. Angst voor het onbekende is ook een beetje een collectieve angst dus. We willen graag dat alles hetzelfde blijft, alleen dat lukt niet en weerstand bieden aan verandering kan heel lastig zijn. Ga dus mee in de beweging van de verandering en laat los wat los wil gelaten worden en weet dat als je het proces van verandering zijn gang laat gaan, je leven een stapje verdergaat. Ga op zoek naar je weerstanden, zij hebben het in principe goed met je voor en helpen je alleen om alles hetzelfde te houden. Kijk naar je weerstand en kijk wat ze je vertelt en laat dan los en ga je eigen weg in alle vrijheid.
Van harte,
Frieda

2009-04-20T07:33:00.000-07:00

Get to know yourself by knowing your ancestors.

Je bent wie je bent dankzij en ondanks je voorouders, je wortels. Ik heb zelf mijn wortels heel erg lang genegeerd, weggelopen van mijn wortels. En dan kom je ‘toevallig’ terecht in opleidingen waarin je je eigen wortels hebt te onderzoeken en ondertussen bestaat een groot deel van mijn werk erin met anderen op zoek te gaan naar hun wortels door middel van hun stamboom.
Het gaat nog verder want ik heb mijn passie ontdekt in het onderzoeken van stambomen om te ontdekken wat er in het leven van de voorouders is gebeurd en welke invloed hun leven heeft op het huidige leven. En ik heb zelf een ontzettend boeiende stamboom en ik leer mezelf beter en beter kennen.
Je lichaam weet eigenlijk alles wat er gebeurt is in het leven van je voorouders en je kan het echt voelen, je lichaam reageert met allerlei sensaties van kippenvelmomenten tot koude rillingen en warmte-opwellingen . . . er komt rust in je lichaam en je zijn als het trauma van de vorige generaties zichtbaar wordt en opgelost wordt. De angst bijvoorbeeld om mezelf te tonen, om te laten zien waar ik voor sta, is ontzettend moeilijk als je grootvader vermoord werd omdat hij zei wie hij werkelijk was. Het erkennen van dit oud trauma geeft inzicht en laat me nu toe om mezelf te tonen. En dankbaar dan ik deze weg mag volgen en anderen mee op hetzelfde pad mag nemen.
Als je graag meer wil weten over familieopstellingen dan nodig ik je graag uit in Leuven voor een voordracht over familieopstellingen op 21 april 2009 en op de familieopstellingsdag op 25 april 2009, die ik samen organiseer met de VZW Wichuse.
Van Harte
Frieda

2009-04-07T07:36:00.000-07:00

Dreams are made for playing the game of free choice.

Dromen ... doen we in de nacht als we slapen en toch ... " I have a dream " de beroemde uitspraak van Martin Luther King over hoe hij zichzelf en zijn omgeving wou zien. En eindelijk begint het er een beetje naar uit te zien dat zijn droom werkelijkheid gaat worden.

Heb jij ook een droom ? Welke droom heb jij ? Ken je je droom ? Je droom begint bij jezelf, wat zijn jouw talenten, jouw kwaliteiten ?

Iedereen heeft een bepaald talent meegekregen en het is de bedoeling dat je met jouw talent iets doet voor jezelf en voor anderen. Wat is jouw geschenk aan de wereld. En dan denk je misschien, dat is voor iedereen zo behalve voor mij en … dat is het niet. Iedereen is uniek en jouw “zijn” voegt iets toe aan deze wereld, deze wereld zou niet dezelfde zijn zonder jou erin.

Je droom kan je ook terugvinden in de betekenis van je naam. Mijn moeder noemde me “Frieda” en je kan hierin de klank ‘free’ oftewel vrijheid horen en “friede” wat vrede betekent, als je in een voornamenboek de betekenis opzoekt dan vind je dat mijn naam afkomstig is van ‘Frederik’ wat ‘machtig door vrede’ betekent. Ik heb dus iets te doen met vrede en vrijheid, ja, dat is herkenbaar en ik ben blij dat ik in mijn werk met mensen daar ook mee kan werken. Door de “onbewuste” drijfveren en patronen zichtbaar te maken, ontstaat er ruimte om te kiezen oftewel vrijheid. Als je in alle vrijheid keuzes kan maken dan ontstaat er vrede in jezelf en in je omgeving. ‘Toevallig’ kreeg ik enkele jaren terug een kaartje van een collega die op reis was in Berlijn, een foto van een oud gebouw met het opschrift ‘Freiheit und Frieden für die Ganze Welt”, het kaartje staat ingekaderd op mijn kast . . .

Vraag ook eens aan je moeder waarom ze jou net die naam gegeven heeft, je zal ontdekken dat als je naar een acteur of actrice genoemd bent, dat je waarschijnlijk een talent hebt in die richting. Zo ontmoette ik een vrouw dia haar zoon de naam gaf van een schotse acteur, bleek de zoon de entertainer te zijn op de familiefeestjes maar ook documentaire films te maken.

Van harte,
Frieda

2009-03-31T04:11:00.000-07:00

What you belief will be shown to you, always !

Wat wij geloven over ons zelf zal ons altijd getoond worden.

Als je als 16jarig meisje in de spiegel kijkt en denkt ‘hmm, ik wordt wel een beetje dik’ en je hebt toevallig een broer die jou plaagt met een tik op je billen (zie je wel, ik heb dikke billen) en je hebt een grootmoeder die het wel heel gezond vind als je een beetje mollig bent en zegt “dat je zeker een goeie eter bent”, dan lijkt het of heel je omgeving zegt dat je ‘een beetje dik wordt’ . Iedereen bevestigt wat jij over jezelf denkt. Het is je eigen filter die aan de opmerkingen en de gebeurtenissen een eigen interpretatie geeft want eigenlijk heeft in bovenstaand voorbeeld niemand gezegd dat ze dik was.

Heel veel van die overtuigingen erven we van onze ouders, zij geven ons bewust en onbewust heel wat (oude) patronen mee. Zij leren ons hoe je als volwassen man of vrouw , vader of moeder in het leven hebt te staan en zij hebben dat weer geleerd van hun ouders en zij van hun ouders, enz. En dan kan je wel bedenken dat een aantal patronen niet meer van toepassing zijn in onze tijd. Bv. ik heb geleerd dat je hard moet werken voor je geld en heb ook jaren lang heel hard gewerkt voor mijn geld en een heel stresserende job aangenomen. In de vorige generaties moest men wel hard werken om te overleven. En nu mag ik mijn geld verdienen met workshops die leuk zijn om te geven en te volgen, werken hoeft niet meer ‘hard’ te zijn maar wel met mijn ‘hart’ erbij. Dat is zoveel leuker voor iedereen.

Je kan een vastgeroeste overtuiging veranderen als volgt :
Ik heb geleerd van mijn ouders dat je hard moet werken om geld te verdienen
en
ik kies er voor om moeiteloos geld te verdienen met mijn passie en talenten.

Oefening :

ga eens na wat je geleerd hebt van je vader en van je moeder over de belangrijke thema’s in je leven zoals relaties, huwelijk, geld, seks, mannen, vrouwen, kinderen, …

tracht ze om te buigen en kies voor wat je werkelijk wilt door een krachtige affirmatie een keer of 10 achter elkaar op te zeggen als een mantra (steeds hetzelfde herhalen) zonder dat je afgeleid wordt door andere gedachten en je zal zien dat je leven veranderd.

"ik heb geleerd van . . . en ik kies er nu voor om . . . "

de nieuwe omschrijving moet zo kort en zo krachtig mogelijk geformuleerd worden. Zo heeft een cliënte de overtuiging die ze mee kreeg van haar ouders dat je van kanker dood gaat omgebogen en ze koos ervoor dat je van kanker geneest en nu 2 jaar later ziet ze er weer stralend uit en is ze echt opnieuw gaan leven.

Dit is eigenlijk een makkelijk oefening en toch is het niet zo makkelijk om patronen definitief te veranderen, soms is er meer nodig dan een mentale verandering. Als je telkens weer opnieuw wordt teruggetrokken in de oude patronen dan is het tijd om even in je familiesysteem te duiken en te ontdekken waar het oude patroon werkelijk vandaan komt. Meer daarover in een volgend stukje.

Moge deze blog een inspiratiebron zijn om weer te herinneren wie jij bent, ik dank jullie alvast voor jullie vragen en bedenkingen en het delen van jouw ervaringen.

Van harte,
Frieda

2009-03-16T05:02:00.000-07:00

Remember who you are !

When you remember who you are, life gets really easy !

Eindelijk op het wereld wijde web alvast met een blog, binnenkort zal er ook een echte website zijn. Het is een hele weg geweest om mezelf terug te vinden, mezelf te (h)erkennen en mezelf te tonen. Ik kan als geen ander bevestigen dat het leven makkelijker wordt als je weer helemaal jezelf kan en mag zijn. Als je opnieuw ontdekt wie je werkelijk bent en wat je hier komt doen, dan vind je jouw passie voor het leven. Maar al te vaak leven wij bewust of onbewust het leven van iemand anders, mogelijks het leven dat één van je ouders had willen leven of we leven het leven van één van onze voorouders omdat we onbewust heel sterk betrokken zijn bij de trauma’s die hen overkomen zijn of we leven onbewust het leven van iemand die heel jong gestorven is. . . .
Het onderbewuste drijft ons leven, je komt steeds dezelfde situaties tegen tot je merkt dat er meer aan de hand is. Hoe komt het dat je steeds weer tegen ‘negatieve’ mensen aanloopt, hoe komt het dat je steeds weer gemanipuleerd wordt in situaties waarin je niet wil zijn . . . onbewust trekken we deze situaties aan om onszelf te (her)ontdekken. Zolang iets onbewust of onzichtbaar is gebeurt jou steeds weer hetzelfde. Als je het onzichtbare zichtbaar kan maken, krijg je de keuze om de dingen anders te doen en je kan ook kiezen om nog steeds hetzelfde te doen. Die keuze geeft je de vrijheid om jouw leven te leven.
Op mijn weg naar mezelf te “her-inneren’ heb ik ontdekt dat ik een talent heb om het onzichtbare weer zichtbaar te maken en biedt graag mijn talent aan om ook jou te helpen herinneren wie je werkelijk bent en eindelijk het leven te gaan leiden dat jij verkiest.

Herinneren wie je werkelijk bent... hoe doe je dat dan ?

Moge deze blog een gids voor jou zijn , een inspiratiebron om jezelf en jouw passie terug te vinden. Ik dank jullie alvast voor jullie vragen en bedenkingen.

Frieda